วันศุกร์ที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
พิธีเจริญพระพุทธมนต์
นิมนต์พระมาเป็นจำนวนคี่ครับ เจริญพระพุทธมนต์ คือ นิมนต์พระมาสวดพระปริต 7 ตำนาน ที่เวลาอาราธนา ขึ้นต้นด้วย วิะปะติปติพาหายะ (อาราธนาพระปริต)
วันพุธที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
คนอยู่หรือคนไปล้วนมายา
คนอยู่หรือคนไปล้วนมายา
คนอยู่ไม่อยากไป
คนไปด่าคนอยู่
อยู่ก็บ่าย
ไปก็เที่ยง
แล้วแต่ใจปรารถนา
อยู่นานไม่มีเวลาสิ้นสุด
ไปแล้วไปลับไม่กลับมา
โลกนี้กว้างใหญ่แต่มีขอบเขต
แต่จักรวาลกว้างไกลไม่มีขอบเขต
เวลาและจักรวาลคือสิ่งที่กว้างใหญ่ยาวไกลไม่มีสิ้นสุด
โลกที่ตาเห็นคนละโลกกับโลกหลังความตาย
วันอาทิตย์ที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
คาถามหาเสห่น์
พะทะนะมะ
พะ คือไฟเร่าร้อนเผาหัวใจมึง อยู่มิได้
ร้องไห้มาหากู
ทะ คือลมให้เกิดเป็นพัชชะวาตพัดดวงใจ
มึงให้ปั่นป่วนอยู่ไม่ได้ร้องไห้มาหากู
นะ คือน้ำ ท่วมท้นหัวใจมึง อยู่ไม่ได้
ร้องไห้มาหากู
มะ คือดินโถมทับหัวใจมึง อยู่มิได้
ร้องไห้มาหากู
วันเสาร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
ใบ “โพธิ์” เป็นสัญลักษณ์แห่ง “พุทธะ” เพราะเป็นดั่ง
ใบ “โพธิ์” เป็นสัญลักษณ์แห่ง “พุทธะ” เพราะเป็นดั่งเครื่องหมายที่บ่งบอกถึง “การรู้ ตื่น และเบิกบาน” เหนือกาลเวลา ด้วยเหตุนี้ การเกิดขึ้นของต้นโพธิ์ จึงหมายถึงการเกิดขึ้นของพระพุทธเจ้าและการเกิดขึ้นของพระพุทธเจ้าก็เปรียบได้กับการเกิดขึ้นของใบโพธิ์ เช่นกัน
ในพระไตรปิฏก พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 25 ขุททกนิกาย โคตมพุทธวงศ์ กล่าวไว้ว่า พระพุทธเจ้าองค์ที่ 28 พระนามว่า พระโคตมพุทธเจ้า ทรงบำเพ็ญเพียรประพฤติทุกรกิริยาอยู่ 6 ปี จึงได้ประทับตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ ณ ควงไม้อัสสัตถะ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชลา ซึ่ง “ต้นอัสสัตถะหรืออัสสัตถพฤกษ์” รู้จักกันดีในชื่อของ ต้นโพธิ์หรือพระศรีมหาโพธิ์ นับได้ว่าเป็นต้นไม้ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในพระพุทธประวัติอีกชนิดหนึ่ง เพราะเจ้าชายสิทธัตถะราชกุมารในระหว่างบำเพ็ญเพียรภาวนาเพื่อค้นหาสัจธรรมนั้น พระองค์ได้ทรงเลือกนั่งประทับที่โคนต้นโพธิ์จนกระทั่งพระองค์ได้ตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ คือ อริยสัจ 4 อันประกอบด้วย ทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค เมื่อวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ขณะที่กรอบแนวคิดที่เป็นดั่งสายป่านส่งต่อให้ชาวพุทธเข้าใจถึงสัจจธรรมของต้น “โพธิ์” เพราะเป็นสัญลักษณ์แห่ง “พุทธะ” คือ การรู้ ตื่น และ เบิกบาน เพื่อให้เราก้าวย่างให้ถึงซึ่งสามสิ่งนี้
1. การรู้ หมายถึง รู้ว่าอะไรเป็นอะไ รชีวิตนี้เกิดมาทำไม การที่พระพุทธเจ้าได้ใช้ “ปัญญา” เป็นเครื่องมือในการดำเนินชีวิต ซึ่งเป็นปัญญาที่หลุดพ้นจากกิเลสและอวิชชา และบัญชาชีวิตของพระองค์มาหลายร้อยชาติ
2. การตื่น หมายถึง ละเลิกจากการใช้ชีวิต ด้วยความโลภ โกรธ หลง การที่พระพุทธเจ้าทรงมีดวงจิตที่เปี่ยมไปด้วย “สติ” ความระลึกได้และรู้สึกตัว ตื่นจากความหลับไหล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตื่นจากกิเลสที่เป็นเครื่องร้อยรัดให้ลุ่มหลงและมัวเมา
3. การเบิกบาน หมายถึง ออกจากความโลภโกรธ หลง ดั่งเช่น สภาพจิตของพระองค์ได้ “เบิกบาน” เพื่อรองรับสายธารแห่งสัจธรรมความจริง ซึ่งเปรียบได้ดั่งบัวบานไม่มีวัน “หุบ” ไร้ซึ่งความมืดมัวแห่งอวิชชาที่จะเข้ามาครอบงำจิตใจ
เรียบเรียงโดยเพจ ภาพใบโพธิ์ ZenKa
วันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
คาถาเทวดาคุ้มครอง ตำราที่หลวงปู่กวยจดบันทึกไว้
คาถาเทวดาคุ้มครอง ตำราที่หลวงปู่กวยจดบันทึกไว้
ตั้งนะโม 3 จบ
▪︎เทวากานนะนิกาเทถาหิกาสัมสัม
กาทากาเร กะถิสัมวายะยะ
ภะสัมนินะอะมัน พุระมะยูปุตุยะฯ
พระคาถานี้ภาวนาถึงจัตุมหาราธิกา
ถ้าจัตุเห็นคนนะรักทั้งหลาย ให้นั่งสมาธิบ่ายหน้าไปทางทิศบูรพา ให้ตั้งสติสำรวมจึงสวด 4 จบ
"เมื่อเที่ยงคืน" ผู้ร้ายทำร้ายเรามิได้เลย
▪︎ถ้าจะปราถนาแก้วแหวนเงินทองอาหารก็ดี ให้บ่ายหน้าไปทางทิศอิสาน สวด 2 จบ
▪︎ถ้าจะให้เทวดารักษาก็ดีมิให้ไข้เจ็บก็ดี และจะให้รักเราก็ดี ให้สวด 15 จบ
พระพุทธเจ้าภาวนาเป็นอารมย์ จิตจะมาได้รักเป็นพระพุทธเจ้าแลฯ
#ถ้ามีผู้ใดพบพระธรรมบทนี้เหมือนได้พบพระพุทธเจ้า28พระองค์แลฯ
▪︎พามานา อุ กะสะนันทูฯ
คาถาสวดมนต์มิได้ไปนรกเลย🥰
ศิษย์หลวงพ่อกวย ชุตินธโร
วัดโฆสิตาราม (วัดบ้านแค) จ.ชัยนาท
ให้เจริญเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา
ให้เจริญเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ซึ่งเป็นวิหารธรรมของพรหม เรียกว่า พรหมวิหาร 4 เจอสิ่งที่ไม่พอใจ ให้อุเบกขา เจอสิ่งที่ต้องช่วยเหลือต้องเมตตา กรุณา เจอบุคคลที่ประสบความสำเร็จ ต้องมุทิตา พลอยยินดี ไปกับเขา แม้ว่าเราจะไม่ใช่พระอรหันต์ แต่ก็เอาพรหมวิหาร 4 ข่มจิตข่มใจตัวเองไปเรื่อยๆ ขัดเกลากิเลสภายในใจให้เบาบาง ต้องปล่อยวาง ต้องมีเมตตา ต่อสรรพสัตว์ ต่อเพื่อนมนุษย์ แม้แต่ต่อศัตรูผู้ปองร้าย ถือว่าเราเป็นคู่กรรมคู่เวรเขามาแต่ชาติปางก่อน ควรให้อภัยเขา แล้วบอกว่าเจ้าไปซะ ต่างคนต่างอยู่ ก็เมตตาเขา อภัยเขา อุเบกขาให้กับเขา
เมื่อตัดเวทนาได้ เจริญเวทนานุสติปัฏฐาน ก้าวข้ามพ้นความเจ็บปวดไปได้
เมื่อตัดเวทนาได้ เจริญเวทนานุสติปัฏฐาน ก้าวข้ามพ้นความเจ็บปวดไปได้
ไฟนรกใดก็ไม่สามารถทำลายได้
ไฟใดๆ ก็ไม่ทำให้ผู้รู้ เจ็บปวดได้
จิตของพุทธะสูงกว่าที่จะลงนรก
เหมือนแก๊ส ไฮโดรเจน ฮีเลียม ที่พาบอลลูนลอยขึ้นฟ้า ฉันนั้น
เมื่อเวทนาดับก่อนตาย คือตายแบบไม่มีความเจ็บปวดทรมาน ขั้นต่ำคือพรหมโลก เพราะตายขณะเข้าฌาน สูงสุดคือนิพพาน เพราะละขันธ์ 5 ทิ้งขันธ์อันเป็นของหนักนี้ไปได้
มันสำคัญที่ตายก่อนตาย
เราต้องไปหามันก่อน
ก่อนที่มันจะมาหาเรา
การภาวนานี่คือการซ้อมตาย
พระธุดงค์สมัยก่อนเขาไปนั่งในป่า เขาภาวนาไว้เลยว่าถ้ากรรมเคยฆ่าเสือก็ให้เสือมันมากิน เอ้าตายเป็นตาย
การตั้งสัจจะก่อนบำเพ็ญภาวนานั่งสมาธิวิปัสสนาจึงสำคัญมาก
ถ้าไม่ได้ปัญญา จะไม่ลุกจะไม่ไปบิณฑบาตกินข้าวอดข้าวเป็นมื้อๆไปเลย ตัวอย่างหลวงตามหาบัวนั่งจนก้นท่านแตกเลย การบำเพ็ญวิริยะบารมี ขันติบารมี เนกขัมมะบารมีจึงมีความสำคัญมาก
นิพพานอยู่ฟากตายเด้อ ต้องเอาความตายมาแลกถึงจะได้ถึงจะพ้นทุกข์ ถ้าไม่กล้าทานขันธ์5 รูปขันธ์ เวทนาขันธ์ สัญญาขันธ์ วิญญาณขันธ์ สังขารขันธ์ให้กับพระพุทธเจ้า พระพุทธศาสนาแล้ว ย่อมไม่ถึงแก่นของพระธรรมคำสอน
ทานที่ประเสริฐคือทานขันธ์ 5 นี่แหละสละทิ้งคืนไว้แก่โลก
เหมือนเราจะเปลี่ยนชุดเปลี่ยนเสื้อผ้านี่แหละ ต้องถอดเสื้อผ้าตัวเก่าก่อน ถึงจะได้ใส่ชุดใหม่
เป็นคนใหม่ เป็นคนทิพย์ ที่เข้าถึงโลกทิพย์ มองโลกเป็นทิพย์ไปหมด อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง เอวังฯ
สมัครสมาชิก:
บทความ
(
Atom
)